Dit album is het tweede album van Lanegan & Garwood samen. "Door de jaren heen hebben we samen en apart opgenomen. Deze keer begon ik alleen aan dit album, met veel dieren als gezelschap," zegt Garwood. "Het stroomde, ik ging aan het werk en het kwam eruit. Onze muziek is instinctief, er wordt niet veel over gepraat, we creëren gewoon. Ik denk dat als je in vrede bent met je werk en het goed voelt, het vanzelf gaat en 'gemakkelijk' aanvoelt. Muziek hoort niet moeilijk te zijn. Hoewel het soms wel tot de grond kan afbranden. Muziek maken voor een zanger, zodat ze het kunnen bewonen met een lied, betekent het raken van de juiste zielknoppen. Er is geen succes zonder mislukking. Het is een helend album, voor ons als makers en voor de luisteraars. Het groeit op natuurlijke wijze. Wij zijn tuiniers van sonische gevoelens."

Terwijl 'Black Pudding' Garwood's wispelturige gitaar centraal stelde, is 'With Animals' opgebouwd uit een andere set tools. Analoge en stoffige klanken, het klinkt alsof Lanegan en Garwood opgesloten zaten in een opnamestudio uit de jaren '60 terwijl de apocalyps buiten woedde. Tracks zitten op loops die klinken alsof ze rechtstreeks uit Sly Stone's 'There's A Riot Goin' On' komen, terwijl spaarzame melodieën knikken in de richting van Britse elektronische producers als Burial of Boards of Canada. Dat wil niet zeggen dat het als een van die dingen klinkt - dit is een vreemde wereld van hun eigen ontwerp.

Het meest directe en meest aangrijpende nummer van het album is de afsluitende Desert Song. Het is zo'n pure en spontane afsluiting van een album als men zou kunnen hopen - een soort catharsis en een stuk echte alchemie gecreëerd door twee briljant unieke talenten. Hier is nog vele van die zonsopgangen ... en die middernachtelijke bijeenkomsten.