Trzydzieści lat temu rodzina musiała uciekać przed totalitaryzmem i „normalizacją”. Od tego czasu relacje jej członków zostało naznaczone tym wszystkim, co wygnanie zepsuło na zawsze. Przez lata wszyscy odbudowali swoje życie, choć na różnych kontynentach, wiedząc, że nie są skądkolwiek. Odległość, krótki czas, jaki spędzają razem i odmienna rzeczywistość, w której żyją, osłabiły ich więzi. Kiedy córka leci przez ocean, by być może po raz ostatni spotkać się z matką, przygląda się życiu obojga i szuka zrozumienia. A po jej przybyciu czeka na nią jeszcze wiele niespodzianek, które pokażą, że koniec życia może być najbardziej intensywnym, najgłębszym i najpiękniejszym momentem, jakiego można doświadczyć.